İnanın bana,o zaman aşklar ömür boyu sürerdi. Bir kız, camdan el salladı mı, havalara uçardık. Bir gülücük, kaçamak bir bakış, bir merhaba. Uzaktan sevmek diye bir şey vardı. Yoksulduk. Canımıza yapışan, kemiğimizi çürüten fukaralığın üstüne kat kat, gıcır gıcır gurur kostümleri giyerdik. Fakir ama onurluyduk. Çünkü tarihimiz bize kudretten, zenginlikten bahsediyordu. Edebiyat, bütün hücrelerimize azim aşılıyordu. Çaresizliğe meydan okuyor, yer sofralarında yürekten şükrediyorduk.
1970’lerde, Allah bizimleydi.
”| Murat Menteş |
