yıl 1981 başları olmalı. ihtilal olmuş, sokağa çıkma yasağı sürmekte.
saat 24.00 den 06.00 ya kadar.
nişanlıyım o yıllar. ben kadıköyde oturuyorum, nişanlım yeşilköyde..
istanbulu bilenler bilir. bilmeyenler için söyleyeyim, eskişehir ile bilecik, izmir ile manisa,
diyarbakır ile mardin ne ise, kadıköy ile yeşilköy de o..!
haftanın bir günü, -genellikle cumartesi akşamı- gidiyorum yeşilköye.
yemeğe.
yemekten sonra aile ile çay kek faslı..
nişanlı ile bakışma, gülüşme.!
sonra geriye dönüş yolculuğu başlıyor.
son banliyö treni ile sirkeciye iniyorum.
yürüyerek galata köprüsünü geçip, karaköyden kadıköy vapuruna biniyorum.
son vapur saat. 23.00 de.. geçtin, geçtin. yoksa yandın..!
hep yetiştim bu heyecanlı yolculuktan sonraki, o son vapura..
taa ki o akşama kadar..!
sanırım tren geç geldi. tam hatırlamıyorum şimdi.
sirkeciden kan ter içinde karaköye koşturdum, ama vapurun arkasından bakakaldım.
karaköyde kalmıştım.!
hemen dönüp müşteri bekleyen taksilerle görüştüm. kimse karşıya geçmek istemiyor.
geçse dönemeyecek geri. 6 saat kadıköyde kalacak.
çaresiz bir otele kapağı atacak, sabah eve döneceğim.
ama karaköy o zamanlar şimdikinden bin beter.
akşam normal bir insan evladının oralarda dolanması bile başlı başına olay.
ki ben nişanlısı ve ailesi ile buluşmaya gitmiş şık, parlak, efendi, genç bir erkeğim o zamanlar.
böyle bir erkeğin o saatlerde karaköyde dolanması, bir kadının dolanmasından farklı değil..
hatta belki daha da tehlikeli, işini bilen bir kadından…!
neyse kış günü, hava soğuk, yağmur pis pis yağıyor.
saat on iki olmadan kapağı bir yere atmam gerekiyor,
ama nesine bakıyorsam doğru düzgün bir otel arıyorum.
hani şimdi yıldız falan desen değil tek yıldız, çeyrek yıldıza razıyım..
ama yok.
sokaklardaki tek tük ayyaş, keş, hippi tipli yabancılar
otellere kapağı atmak için geziniyor ve beni süzüyor bir yandan.
hani “bu nerede kalacaksa, biz de orada kalalım” gibisinden.!
hiç aklımdan çıkmıyor, lağımların açıkta aktığı, izbe bir sokakta,
gördüm onu.! sokağın tek ışıklı tabelaya sahip oteli.
ROMANİA..!
dedim babam romanyalı. vardır bunda da bir hayır.
içim ısındı birden, bugün afganistanda olsa tek yıldız alamayacak
otel ve daldım içeri.
dalmamla geri çıkmak istemem bir oldu ama, artık son 15 dakikam falan.